Een nieuw leven beginnen klinkt romantischer dan het is

Van Nederland naar Spanje emigreren. Het begon met een spontaan idee op de bank, maar veranderde uiteindelijk veel meer dan alleen ons woonadres. Want wat gebeurt er eigenlijk als je alles wat vertrouwd is achterlaat?
'Zullen we gewoon in Spanje gaan wonen?'
Soms neem je een beslissing waarvan je op dat moment nog geen idee hebt hoeveel die gaat veranderen.
Bij ons begon het op een doodgewone avond.
Onze zoon lag op bed, mijn partner keek televisie en ik zat, zoals wel vaker, op mijn telefoon huizen te bekijken.
Alleen dit keer niet op Funda, maar op een Spaanse huizensite.
Ik liet mijn partner een huis zien en vroeg eigenlijk een beetje uit de gein: 'Moet je eens kijken. Zullen we gewoon in Spanje gaan wonen?'
'Ja', antwoordde hij.
Ik keek hem verbaasd aan.
Meen je dat serieus?
En ja, dat meende hij.
Ik voelde vooral een enorme blijdschap. Niet omdat we op dat moment wisten hoe we het allemaal moesten gaan regelen, maar omdat iets wat eigenlijk onmogelijk leek ineens een serieuze mogelijkheid werd.
En zo begon ons avontuur. Niet met een uitgewerkt emigratieplan, maar met één simpele vraag.
Achteraf waren de signalen er allang
Als ik terugkijk, was mijn liefde voor het mediterrane leven eigenlijk al veel eerder begonnen.
We hadden in Nederland net ons huis verbouwd en woonden er pas anderhalf jaar. Toch was ik alweer bezig om bepaalde dingen te veranderen.
Vooral in de tuin probeerde ik een mediterrane sfeer te creëren. Ook binnenshuis kwamen steeds meer van die elementen terug.
Blijkbaar wilde ik dat Zuid-Europese gevoel toen al een beetje naar Nederland halen.
Ondertussen volgde ik op sociale media een vrouw die in Spanje woonde en regelmatig iets van haar leven daar liet zien.
Dat maakte me nieuwsgierig.
Hoe zou het zijn om daar daadwerkelijk te wonen? Niet twee weken tijdens een vakantie, maar gewoon echt?
In het begin dacht ik vooral: leuk idee, maar hoe gaan we dat ooit voor elkaar krijgen?
Toch bleef het ergens hangen.
Tot die bewuste avond op de bank.
'Maar waarom zou je Nederland verlaten?'
Toen we onze plannen bekendmaakten, kwamen de reacties.
En geloof me, iedereen had er wel iets over te zeggen.
Sommigen vonden het ontzettend stoer. Anderen begrepen er helemaal niets van.
Waarom zou je weggaan? Hoe ga je dat financieel doen? Ga je je familie en vrienden niet missen? En wat als het tegenvalt?
Achteraf hoorde ik zelfs dat sommige mensen uit onze vriendenkring ervan overtuigd waren dat we binnen een jaar weer terug zouden zijn.
Wat me vooral opviel, was hoeveel onzekerheid er bij anderen naar boven kwam.
Niet zozeer omdat ze precies wisten wat ons te wachten stond, maar omdat ze zich waarschijnlijk zelf moeilijk konden voorstellen dat ze zo'n stap zouden zetten.
En ergens begrijp ik dat best.
Je laat tenslotte een vertrouwde omgeving achter. Je werk, je sociale contacten, je dagelijkse routines en alles wat je al jaren kent.
Maar ik keek er anders naar.
Als we het niet proberen, weten we ook nooit of het iets voor ons is. En terug kunnen we altijd.
Dat was eigenlijk mijn hele gedachte.
Natuurlijk hadden we geen garantie dat het zou lukken. Maar die heb je in Nederland toch ook niet?
Het gras is nergens groener. In Spanje is het zelfs dor.
Op 1 februari 2023 verhuisden we naar Spanje.
En wat me later opviel, was hoe de reacties veranderden.
Waar mensen eerst vooral beren op de weg zagen, hoorde ik ineens:
'Oh, ik ben zo jaloers!'
'Ik zou dat ook wel willen.'
Om vervolgens een hele rij redenen te noemen waarom ze het niet durfden of waarom het voor hen niet mogelijk was.
En dat is prima. Emigreren is ook helemaal niet voor iedereen weggelegd.
Maar wat ik soms lastig vond, was dat mensen ons leven hier behoorlijk romantiseerden.
Alsof je met een verhuizing naar Spanje automatisch al je problemen achterlaat en iedere dag een beetje vakantie viert.
Dan zei ik altijd:
'Het gras is nergens groener. Sterker nog, hier is het hartstikke dor.'
Met de Spaanse droogte is dat soms nog letterlijk waar ook.
Want ja, het is heerlijk om hier te wonen.
Het klimaat, het buitenleven en de mediterrane sfeer zijn voor mij absoluut pluspunten.
Maar het gewone leven gaat gewoon door.
Je moet nog steeds werken, boodschappen doen, rekeningen betalen en allerlei zaken regelen.
En problemen? Die verdwijnen echt niet omdat de zon schijnt.
Wat je op Instagram niet ziet
Over emigreren lees je vaak de mooiste verhalen.
De prachtige huizen, het lekkere eten, de stranden en natuurlijk die heerlijke Spaanse levensstijl.
Maar over de praktische kant wordt een stuk minder gesproken.
En laat dat nou net een behoorlijk onderdeel van emigreren zijn.
Je uitschrijven in Nederland, inschrijven bij de Spaanse gemeente, je residentie regelen, je kind aanmelden op school en je auto en rijbewijs omzetten.
Dan zijn er nog de verzekeringen, administratieve verplichtingen en documenten die je nodig hebt.
En onderschat vooral de kosten niet.
Want ook wanneer je zoveel mogelijk zelf regelt, kost emigreren geld. Soms behoorlijk wat meer dan je vooraf verwacht.
Voor onze paspoorten moesten we op een gegeven moment zelfs naar Madrid.
Even heen en weer, alsof je niets anders te doen hebt.
Daarnaast werkt het hier op bepaalde gebieden gewoon anders dan in Nederland.
Er wordt nog veel met papier gewerkt, procedures kunnen omslachtig zijn en dingen duren soms langer dan je zou willen.
En zelfs wanneer je alles goed hebt voorbereid, loopt het regelmatig anders.
Maar laten we ook niet doen alsof in Nederland alles perfect geregeld is.
Overal worden fouten gemaakt.
Het grootste verschil zat voor mij vooral in de manier waarop ik ermee moest leren omgaan.
In Nederland was ik gewend aan een leven waarin alles snel moest.
Werken, afspraken, verplichtingen en altijd maar door.
Hier ontdekte ik dat niet alles direct hoeft of kan.
En dat je daar soms gewoon helemaal niets aan kunt veranderen.
Geduld hebben. Misschien wel een van de belangrijkste lessen die Spanje me heeft geleerd.
Het moeilijkste aan emigreren was niet wat ik had verwacht
Maar eerlijk?
Het papierwerk, de kosten en het wennen aan een ander land waren uiteindelijk niet de dingen die de meeste indruk op me hebben gemaakt.
Dat was iets heel anders.
Mezelf opnieuw leren kennen.
In Nederland had ik mijn vertrouwde leven. Mijn werkervaring, mijn routines, mijn omgeving en mensen die ik al jaren kende.
Je zit ongemerkt in een bepaald stramien.
Opstaan, werken, dingen regelen en weer door.
Een soort ratrace waarin je vaak nauwelijks stilstaat bij wat je eigenlijk zelf wilt.
En ineens valt een groot deel van die vertrouwdheid weg.
Je verhuist naar een land waar alles nieuw is.
Je moet opnieuw ontdekken hoe dingen werken, je eigen weg vinden en veel meer op jezelf vertrouwen.
Wij stonden hier met z'n drietjes. Mijn partner, onze zoon en ik.
Natuurlijk leer je mensen kennen en bouw je langzaam weer iets op, maar je hebt niet meer automatisch dat vertrouwde netwerk om je heen.
En juist daardoor kwam ik mezelf behoorlijk tegen.
Niet omdat ik spijt had van onze verhuizing.
Integendeel.
Ik heb eigenlijk nooit serieus getwijfeld of ik wel in Spanje wilde blijven wonen.
Waar ik wél aan twijfelde, was mezelf.
Wat wil ik eigenlijk?
Waar ben ik goed in?
Wat wil ik met mijn werk?
En welke richting wil ik op?
Vragen waar ik behoorlijk lang mee bezig ben geweest.
Want wanneer je jarenlang in een vertrouwde omgeving functioneert, weet je vaak precies wat je doet.
Maar als die omgeving verandert, ontdek je soms dat je jezelf opnieuw moet uitvinden.
En dat had ik vooraf niet zien aankomen.
Op je 39ste denk je toch dat je jezelf wel kent?
Ik was 39 toen we naar Spanje verhuisden.
Een leeftijd waarop je toch denkt dat je jezelf inmiddels aardig kent.
Je hebt de nodige levenservaring, weet wat je wel en niet leuk vindt en hebt al het een en ander meegemaakt.
Maar blijkbaar ben je nooit uitgeleerd.
Door onze emigratie ontdekte ik kanten van mezelf die ik daarvoor minder goed kende.
Ik moest zelfstandiger worden in situaties die nieuw voor me waren, meer vertrouwen op mijn eigen keuzes en accepteren dat ik niet overal direct een antwoord op had.
Vooral die zoektocht naar wat ik zelf wilde, vond ik soms ingewikkeld.
Maar uiteindelijk heeft juist die periode me ook veel gebracht.
Ik ben mentaal sterker geworden.
Niet omdat ik nu alles weet of altijd precies weet wat ik moet doen.
Maar omdat ik heb ervaren dat je veel meer aankunt dan je vooraf misschien denkt.
En dat opnieuw beginnen niet betekent dat alles wat je daarvoor hebt opgebouwd verloren gaat.
Je neemt je ervaring gewoon mee.
Alleen ontdek je onderweg soms dat je er meer mee kunt dan je dacht.
Zou ik het opnieuw doen?
In februari 2027 wonen we alweer vier jaar in Spanje.
En als ik terugkijk, is er ontzettend veel veranderd.
Niet alleen onze woonomgeving, maar ook de manier waarop ik naar bepaalde dingen kijk.
Ik heb geleerd dat niet alles volgens plan hoeft te verlopen. Dat geduld soms meer oplevert dan jezelf overal druk over maken.
En vooral dat je nooit te oud bent om opnieuw te ontdekken wat je wilt.
Was alles makkelijk? Nee.
Heeft emigreren ons leven perfect gemaakt? Absoluut niet.
Maar heb ik er spijt van?
Geen moment.
Wat ik misschien nog wel het mooiste vind, is dat ik vooraf dacht dat we vooral een ander leven gingen opbouwen.
Terwijl ik onderweg ook een heleboel over mezelf heb geleerd.
Dus, droom jij ook van een ander leven?
Misschien denk je al jaren na over emigreren. Of misschien droom je helemaal niet van wonen in het buitenland, maar wel van iets anders veranderen in je leven.
Een andere baan, een eigen onderneming of gewoon een andere manier van leven.
Dan wil ik je vooral één ding meegeven.
Een grote verandering hoeft niet altijd verkeerd uit te pakken omdat je vooraf niet precies weet hoe alles gaat lopen.
Maar onderschat ook niet wat zo'n verandering met je kan doen.
Een nieuw land betekent niet automatisch een beter leven. En een nieuwe start lost niet ineens alles op.
Je neemt jezelf namelijk gewoon mee.
Met al je gewoontes, onzekerheden, verwachtingen en vragen.
En soms ontdek je juist door uit je vertrouwde omgeving te stappen dingen over jezelf waar je anders nooit achter was gekomen.
Zou ik iedereen aanraden om naar Spanje te emigreren? Nee.
Want als je denkt dat je hier iedere dag vakantie viert, kom je waarschijnlijk van een koude kermis thuis.
Maar als je bereid bent om opnieuw te beginnen, dingen zelf uit te zoeken, geduld te hebben en te accepteren dat niet alles vanzelf gaat, kan het een ontzettend waardevolle ervaring zijn.
En die mensen die dachten dat we na een jaar alweer terug zouden zijn?
Nou, voorlopig zitten we hier nog prima.
Met een hoop nieuwe ervaringen, iets meer geduld en nog steeds dat dorre gras.
Liefs, EER


Opmerkingen