top of page

Wie heeft jou verteld dat je niet goed genoeg bent? Over onzekerheid en zelfbeeld.

Foto van schrijver: Erica Stroo
Erica Stroo
29 okt
6 minuten om te lezen

Één opmerking van jaren geleden: de invloed op je onzekerheid en zelfbeeld. Maar die voor jou jarenlang kunnen bepalen hoe je naar jezelf kijkt.


EER staat midden in de natuur en kijkt over haar schouder achterom.

Soms vraag ik me af hoeveel van de dingen die we over onszelf geloven, eigenlijk écht van onszelf komen.


Dat je niet slank genoeg bent. Niet mooi genoeg. Niet slim genoeg. Of dat je eerst nog iets aan jezelf moet veranderen voordat je tevreden mag zijn.


Maar waar komen die gedachten vandaan?


Zijn we daar zelf ooit mee begonnen, of heeft iemand anders ons dat idee gegeven?


Als ik terugkijk op mijn eigen leven, weet ik dat sommige onzekerheden niet bij mijzelf zijn ontstaan.


Een opmerking van jaren geleden

Ik weet nog dat ik als meisje buiten speelde met een vriendinnetje. Gewoon zo'n middag waarop je als kind lekker aan het spelen bent en je nergens druk om maakt.


Tot ik later hoorde dat een moeder tegen mijn moeder had gezegd:

'Moet je haar niet eens laten afvallen?'


Een paar woorden, waarschijnlijk zonder er al te lang over na te denken uitgesproken. Misschien was die vrouw het de volgende dag alweer vergeten.


Maar ik niet.


Ik was als meisje misschien wat steviger dan andere kinderen, maar ik had een gezond lichaam. Toch werd ik me door zulke opmerkingen steeds bewuster van mijn uiterlijk.


En het bleef niet bij die ene opmerking.


Klein meisje met bruin bobkapsel en een teddybeer droomt ervan ballerina te worden, terwijl haar droomwolk met een ballerina op het podium uiteenspat.

Als klein meisje droomde ik ervan om ballerina te worden. Ik hield van dansen en zag mezelf al helemaal op het podium staan. Maar ook daar kreeg ik te horen dat ik te klein en te dik was om ballerina te worden.


Opnieuw kreeg ik het gevoel dat mijn lichaam niet voldeed aan een bepaald ideaalbeeld.

En dat doet iets met je als kind.


Want waar ik eerst vooral bezig was met spelen, dansen en dromen over wat ik later wilde worden, begon ik langzaam anders naar mezelf te kijken.


Niet van de ene op de andere dag. Het was niet alsof ik ineens iedere ochtend ongelukkig voor de spiegel stond. Maar die opmerkingen bleven ergens hangen.


Ik ging mezelf vergelijken met andere meisjes. Werd kritischer op mijn benen, mijn buik en mijn figuur. Dingen waar ik daarvoor nauwelijks bij stilstond, werden ineens belangrijk.


En misschien is dat nog wel het gekste: dat anderen je onzeker kunnen maken over iets waar je zelf nooit een probleem in zag.

Bijzonder eigenlijk, hoeveel invloed een paar woorden kunnen hebben. Zeker wanneer je nog zo jong bent en volop aan het ontdekken bent wie je bent.


Wanneer de mening van een ander jouw waarheid wordt


Wat begint als een opmerking van iemand anders, kan na verloop van tijd een gedachte van jezelf worden.


Je hoort die woorden niet meer letterlijk, maar de boodschap blijft.

Ik ben niet slank genoeg.

Ik moet eerst iets veranderen.

Anderen zien blijkbaar iets aan mij wat niet goed is.


En voor je het weet, kijk je niet meer met je eigen ogen naar jezelf, maar door de bril van iemand anders.

Dat gebeurt natuurlijk niet alleen bij opmerkingen over gewicht.

Misschien heeft iemand ooit gezegd dat je niet zo moet opvallen. Dat je ergens niet goed in bent. Dat je te gevoelig bent, te aanwezig of juist te stil.

Misschien werd je vroeger regelmatig vergeleken met je zus, een vriendin of andere vrouwen.


Soms zijn het opmerkingen die bewust kwetsend zijn. Maar vaak zijn het juist die achteloze uitspraken die blijven hangen.

De ander denkt er misschien niet eens meer aan.

Terwijl jij er jaren later nog rekening mee houdt.


In hoe je jezelf presenteert, welke kleding je draagt, wat je wel of niet durft en hoeveel ruimte je jezelf geeft.

En het gekke is dat je op een gegeven moment nauwelijks nog doorhebt dat die overtuiging ooit van iemand anders kwam.


Het perfecte lichaam bestaat blijkbaar altijd morgen


Wat ik zelf pas veel later begon te begrijpen, is dat het niet alleen om mijn gewicht ging.

Want zelfs wanneer ik slanker was, kon ik nog steeds iets vinden waar ik niet helemaal tevreden over was.


Mijn buik, mijn benen, mijn huid of mijn haar.

Er was altijd wel iets.


En ergens denk ik dat veel vrouwen dat herkennen.


We kunnen ontzettend kritisch naar onszelf kijken. Vooral wanneer we onszelf vergelijken met hoe we vroeger waren, hoe anderen eruitzien of hoe we vinden dat we eruit zouden moeten zien.


Als die paar kilo eraf zijn, dan voel ik me beter.

Als mijn buik platter is, dan durf ik die jurk aan.

Als mijn huid er weer wat frisser uitziet, dan ben ik tevreden.


Maar zodra je dat ene doel bereikt hebt, blijkt er vaak alweer iets anders te zijn.

Alsof je steeds opnieuw een voorwaarde stelt aan het moment waarop je eindelijk tevreden mag zijn met jezelf.

En ondertussen gaat het leven gewoon door.

Hoeveel plezier laten we eigenlijk liggen omdat we steeds wachten op een betere versie van onszelf?


Je lichaam verandert. Maar moet je mening over jezelf dan ook steeds negatiever worden?

Inmiddels kijk ik anders naar mijn lichaam dan vroeger.

Niet omdat ik ineens alles aan mezelf geweldig vind. Ook ik zie heus wel dingen die veranderen naarmate ik ouder word.


Een rimpeltje meer, een huid die wat minder stevig wordt of mijn haar dat niet meer is zoals ik zou willen.

Daar kan ik soms best van balen.


Maar ik probeer wel onderscheid te maken tussen iets willen verbeteren en mezelf afkeuren omdat het niet perfect is.


Want dat zijn twee totaal verschillende dingen.

Je kunt prima aandacht besteden aan je gezondheid, je uiterlijk en hoe je je voelt. Je mag doelen hebben, sterker willen worden of bepaalde dingen aan jezelf willen veranderen.

Daar is niets mis mee.


Maar waarom zou je pas tevreden met jezelf mogen zijn wanneer je dat allemaal bereikt hebt?

Je lichaam is tenslotte geen project dat ooit helemaal af is.

Het verandert je hele leven.

En misschien mogen we iets minder bezig zijn met het voortdurend beoordelen ervan.


Niet iedere gedachte verdient een hoofdrol


Wat mij tegenwoordig helpt, is dat ik kritischer ben geworden op mijn eigen gedachten.

Niet iedere onzekerheid is automatisch de waarheid.


Als ik iets aan mezelf zie wat ik minder mooi vind, probeer ik me af te vragen waarom ik dat eigenlijk zo belangrijk vind.

Vind ik het zelf echt storend? Of vergelijk ik mezelf met een bepaald ideaalbeeld?

Wil ik iets veranderen omdat ík daar blij van word? Of omdat ik denk dat het zo hoort?


Dat klinkt misschien simpel, maar het is best verhelderend om daar eens bewust bij stil te staan.

Want sommige overtuigingen draag je al zo lang met je mee dat ze volkomen vanzelfsprekend zijn geworden.

Terwijl je misschien nooit hebt onderzocht of je het er eigenlijk nog wel mee eens bent.


Die opmerking uit mijn jeugd kan ik niet veranderen.

Maar ik kan wel bepalen hoeveel invloed ik die woorden vandaag nog geef.

En dat vind ik een veel interessantere vorm van zelfvertrouwen dan proberen om nooit meer ergens onzeker over te zijn.


Misschien wordt het tijd om jezelf opnieuw te bekijken

We besteden behoorlijk wat tijd aan het verbeteren van onszelf.

Gezonder eten, meer bewegen, beter slapen, er verzorgd uitzien en werken aan onze persoonlijke ontwikkeling.

Allemaal prima.


Maar misschien vergeten we daarbij soms iets belangrijks: dat niet alles aan ons verbeterd hoeft te worden.

Sommige dingen mogen we ook gewoon accepteren.

Niet omdat we de lat lager moeten leggen, maar omdat we niet ons hele leven hoeven te blijven voldoen aan verwachtingen die misschien niet eens van onszelf zijn.

En juist dat kan ruimte geven.


Om kleding te dragen die je mooi vindt. Om iets nieuws te proberen. Om jezelf te laten zien zonder voortdurend bezig te zijn met wat anderen ervan vinden.

Om niet langer op iedere onzekerheid te reageren alsof er meteen iets opgelost moet worden.


Want misschien is er aan jou veel minder mis dan je jezelf al die jaren hebt verteld.


En nu een vraag aan jou

Denk eens terug aan een opmerking die iemand ooit over jou heeft gemaakt.

Misschien over je lichaam, je uiterlijk, je karakter of iets waarvan je dacht dat je er niet goed genoeg in was.


Een opmerking die je eigenlijk nooit helemaal bent vergeten.

Geloof je die woorden vandaag nog steeds? En zo ja, waarom eigenlijk?


Misschien wordt het tijd om daar eens opnieuw naar te kijken.

Niet vanuit de mening van iemand anders, maar vanuit wie jij vandaag bent.

En als je merkt dat bepaalde onzekerheden je nog steeds tegenhouden om te doen wat je eigenlijk wilt, dan hoef je daar niet in te blijven hangen.


Soms helpt het om er eens met iemand over te sparren die met een frisse blik met je meekijkt.

Herken jij dat je jezelf steeds tegenhoudt door oude overtuigingen? Stuur me gerust een bericht met 'ZELFVERTROUWEN'. Dan kijken we samen waar jij tegenaan loopt en of ik iets voor je kan betekenen.


Balance your life. Own your power.


EER Balance & Flow

Opmerkingen


bottom of page