Dit lijf werkt niet meer mee. En nee, dat zit niet tussen je oren.

Er komt een moment dat je merkt dat je lijf niet meer automatisch doet wat jij bedenkt. Je wilt wel, maar het werkt gewoon niet meer mee. Alsof je een knop indrukt waar vroeger meteen iets gebeurde, en nu… niks. Of iets heel anders dan je had verwacht.

En dan begint het. Je gaat zoeken. Je gaat verklaren. Je gaat twijfelen. Misschien stel ik me aan. Misschien moet ik gewoon even beter slapen. Misschien hoort dit bij ouder worden. Misschien zit het inderdaad tussen mijn oren.

Maar wat als dat niet zo is?

Wat als dit geen kwestie is van doorzetten, positiever denken of je schouders eronder zetten, maar van een lijf dat al een tijd signalen afgeeft die niet serieus zijn genomen? Niet expres genegeerd, maar gewoon… weggedrukt. Omdat het leven doorging. Omdat anderen op je rekenden. Omdat jij zelf ook dacht dat het wel weer over zou gaan.

Het verwarrende is dat het niet ineens gebeurt. Het sluipt erin. Eerst ben je sneller moe. Dan minder scherp. Dan sneller geïrriteerd. En op een dag denk je: dit klopt niet meer. Dit ben ik niet. Of in ieder geval: dit was ik niet.

En dan krijg je adviezen. Goedbedoeld. Altijd goedbedoeld. Rust nemen. Meer bewegen. Minder stressen. Anders eten. Loslaten. Alsof je dat niet al probeert. Alsof je lijf een project is dat je met de juiste instructies weer op gang krijgt.

Maar een lijf dat niet meer meewerkt, is geen koppig kind. Het is een lichaam dat al te lang iets heeft volgehouden wat eigenlijk niet meer ging. En nee, dat voel je niet alleen in je hoofd. Dat voel je overal.

Het lastige is dat je jezelf steeds minder serieus gaat nemen. Omdat het niet zichtbaar is. Omdat je “nog steeds alles doet”. Omdat je geen duidelijke verklaring hebt. En dus ga je twijfelen aan jezelf, terwijl het enige wat hier niet klopt, het idee is dat jij dit verzint.

Misschien werkt je lijf niet meer mee omdat het eindelijk niet meer kan. Niet omdat jij faalt.

Maar omdat er ergens een grens is bereikt.

En nee. Dat zit niet tussen je oren.

Wat het dan wél is

Wat bijna niemand je vertelt, is dat dit vaak precies de fase is waarin je hormonen beginnen te schuiven.

De fase vóór de overgang. De perimenopauze.

Klinkt als iets medisch ingewikkelds, maar eigenlijk betekent het gewoon: je lichaam is aan het veranderen en probeert opnieuw balans te vinden. Je cyclus wordt onregelmatiger, je oestrogeen en progesteron gaan een beetje hun eigen leven leiden en je lijf denkt ondertussen: succes ermee.

En jij voelt dat.

Niet als “hormonen”, maar als:

dat je moe wakker wordt terwijl je op tijd naar bed ging dat je hoofd soms voelt alsof er mist in zit dat je sneller huilt of sneller uit je slof schiet en daarna denkt: hallo wie was dat dat stress ineens veel harder binnen komt dat je buik anders reageert op eten waar je vroeger nergens last van had dat kilo’s blijven hangen terwijl je niks geks doet.

En het irritante is: het is allemaal net niet erg genoeg om alarm te slaan, maar wel vervelend genoeg om jezelf langzaam kwijt te raken.

Alsof je steeds een klein beetje minder jezelf bent.

En geloof me, dat ligt niet aan karakter, discipline of wilskracht.

Je lijf is gewoon aan het verbouwen. Zonder dat jij de handleiding hebt gekregen.

Lekker dan.

Kleine reality check ;)

We verwachten ergens dat we veertig plus kunnen worden, alles blijven doen zoals altijd, drie ballen in de lucht houden, slecht slapen, stress hebben, koffie als ontbijt nemen… en dat ons lichaam dan gewoon denkt: top plan, ik doe mee.

Zo werkt het dus niet meer.

Je bent geen twintig. Je bent ook niet stuk. Je bent gewoon in een andere fase.

En eerlijk? Misschien is dat lijf van jou niet lastig…maar gewoon eindelijk eerlijk.

Je hoeft het niet weg te lachen of weg te duwen

Dit is precies waarom ik mijn 12 weken traject heb gemaakt.

Niet omdat er iets “mis” met je is. Maar omdat je lijf soms even hulp nodig heeft om weer samen te werken in plaats van tegen te stribbelen.

In die 12 weken kijken we samen naar je energie, je stress, je ritme, je voeding, je hormonen, je hoofd. Geen extreme plannen of zweverige toestanden, maar gewoon praktisch en haalbaar. Dingen die passen in een normaal leven. Jouw leven.

Zodat je weer wakker wordt en denkt: oh ja… daar ben ik weer.

👉 Voel je tijdens het lezen al de hele tijd: ja dit ben ik? Dan is dit waarschijnlijk precies het moment om niet nóg langer door te modderen.

Dan mag je gewoon hulp kiezen.

Ik loop met je mee.

Liefs,

Erica