Waarom doen we nog steeds zo ongemakkelijk over perimenopauze?

Perimenopauze is geen zeldzaam ding en ook geen fase waar je “even snel doorheen moet”. Het is geen paar maanden gedoe waarna alles weer normaal voelt. Voor veel vrouwen duurt het gewoon jaren. Jaren waarin je lijf verandert, je energie anders wordt, je hoofd soms wat mistig aanvoelt en je jezelf af en toe hoort denken: sinds wanneer werkt dit allemaal zo?

En toch doen we er nog steeds een beetje geheimzinnig over.

Alsof je het liever niet hardop zegt. Alsof het iets is wat je wegwuift met een grapje of met: “ach ja… hormonen.” En dan gaan we weer door met de dag, want we hebben het druk.

Best gek eigenlijk, als je bedenkt dat ongeveer de helft van de wereldbevolking hier vroeg of laat mee te maken krijgt. Dat is geen nicheprobleem. Dat is gewoon het leven.

Wat ik vooral zie, is dat vrouwen ondertussen precies hetzelfde blijven doen als altijd. Werk, gezin, zorgen, regelen, alles draaiende houden. We zijn daar goed in. Sterk zijn, doorgaan, niet zeuren. Alleen zegt je lichaam op een gegeven moment: leuk plan, maar ik doe het even anders.

Dan slaap je slechter, heb je minder energie, reageer je emotioneler dan je gewend bent of voelt je hoofd alsof er watten in zitten. Niet dramatisch, maar ook niet niks. Gewoon net genoeg om te merken dat er iets verandert.

En in plaats van dat we zeggen: hé, dit hoort bij een nieuwe fase, doen we alsof je gewoon wat beter je best moet doen. Alsof het tussen je oren zit. Alsof je je aanstelt.

Dat vind ik zo’n onzin.

Je bent niet lui.

Je bent niet zwak.

Je lichaam verandert. Dat is alles.

Net zoals dat al je hele leven doet.

Alleen hebben we ergens besloten dat vrouw zijn na je veertigste iets is waar je liever niet te veel woorden aan geeft. Alsof je dan een beetje moet dimmen. Minder zichtbaar. Minder vrouw.

Waarom eigenlijk?

Ik zie juist het tegenovergestelde.

We worden niet minder, we worden duidelijker. Wijzer. Minder gedoe. Minder pleasegedrag. Meer: dit ben ik en dit past bij mij.

Eigenlijk een beetje zoals wijn.

Niemand klaagt dat wijn ouder wordt. Hoe langer hij ligt, hoe beter hij wordt. Meer smaak, meer diepgang, meer karakter. Maar wij vrouwen zouden ineens “over de datum” zijn? Kom op zeg.

Deze fase hoort er gewoon bij. Het is geen fout in het systeem, het is het systeem.

En gelukkig verandert er ook iets. Er wordt steeds meer over gepraat. Je ziet het op tv, in podcasts, in interviews. Zelfs bekende Nederlanders delen open hun verhalen. En dat is alleen maar goed, want hoe normaler we erover doen, hoe minder zwaar het voelt. Geen gefluister meer, geen schaamte, gewoon: dit is waar ik nu zit.

Dat maakt het leven echt een stuk lichter.

Dus misschien hoeven we het niet groter te maken dan het is, maar ook niet kleiner. Gewoon eerlijk. Met een beetje humor. Zonder dat eeuwige “ach laat maar”.

Ik ben in ieder geval klaar met dat taboe.

En nu ben ik oprecht benieuwd naar jou.

Waar loop jij tegenaan?

Wat verandert er bij jou waar je eigenlijk nooit over praat?

Als je wilt, deel het met me. Stuur me een bericht of reageer.

Hoe meer verhalen er komen, hoe normaler dit wordt.

En dat is precies de bedoeling.