Je hebt je leven opgebouwd. Werk, gezin, alles draait gewoon.
Je zou denken dat het nu juist wat makkelijker mag voelen dan vroeger.
Maar waarom voelt het dan alsof je continu op standje overleven staat?
Misschien voelt dit bekend.
Je komt eindelijk thuis en ploft op de bank… maar ontspannen lukt niet.
Je pakt automatisch je telefoon, denkt aan morgen, maakt in je hoofd alweer lijstjes. Alsof je nooit echt “klaar” bent met de dag.
Je loopt rond met een lijf dat continu strak staat.
Schouders omhoog, adem hoog, altijd een beetje gehaast. Zelfs als er geen reden is, voelt het alsof je achter de feiten aanloopt.
Slapen zou je moeten opladen, maar dat gebeurt niet meer.
Je wordt midden in de nacht wakker en je hoofd begint meteen te malen. En als de wekker gaat, voelt het alsof je net pas in bed lag.
Je merkt dat je sneller reageert dan je wilt.
Kortaf tegen je partner, minder geduld met je kind, sneller vol. En daarna denk je: waarom doe ik zo? Dit ben ik toch helemaal niet.
En ’s avonds sta je weer in de keuken.
Je trekt gedachteloos een kastje open en pakt iets wat voorhanden is. Chocola, chips, een wijntje. Niet omdat je honger hebt, maar gewoon omdat je er klaar mee bent vandaag.
Als dit nu al zo voelt… dan wordt het straks niet beter.
Dat ik mezelf straks niet eens meer herken in de spiegel.
Wat als dit invloed krijgt op mijn relatie, omdat ik sneller geïrriteerd ben.
Niet omdat ik dat wil, maar omdat mijn lontje korter is dan vroeger.
Wat als ik te weinig energie overhoud voor de leuke dingen.
Voor samen iets doen. Voor samen zijn met mijn kind(eren).
Niet omdat ik geen zin heb, maar omdat ik leeg ben.
En die ene gedachte die je liever wegduwt, maar die er toch is:
had ik hier niet eerder iets mee moeten doen?
Wil je hier meer over weten?
Dan zijn mijn blogs een goed begin.
Begin met iets kleins.
Een eerste stap om weer beter naar je lijf te luisteren.
